เหตุใดเรื่องนี้จึงสำคัญ

ทุกบริการพึ่งพาความรู้ ได้แก่ บริการทำงานอย่างไร อะไรเคยผิดพลาดมาก่อน แก้ไขอย่างไร และเหตุใดจึงสร้างเช่นนั้น เมื่อความรู้นั้นอยู่ในหัวเพียงไม่กี่คน บริการก็เปราะบาง วันหยุดพักร้อน การลาออก หรือคืนที่เลวร้ายของเวรเฝ้าระบบ (on call) อาจเปลี่ยนการแก้ไขสิบนาทีให้เป็นระบบล่มสิบชั่วโมง การบริหารความรู้คือแนวปฏิบัติที่ทำให้แน่ใจว่าผู้ที่ต้องรู้ค้นหาได้

ขนบเอไจล์โน้มเอียงไปทางการสนทนาและซอฟต์แวร์ที่ใช้งานได้มากกว่าเอกสาร และผู้เขียนแถลงการณ์เอไจล์ถูกวิจารณ์ในเรื่องนี้ (ดู หัวข้อ 1.1 — แถลงการณ์เอไจล์) การอ่านอย่างเป็นธรรมคือเอกสารต้องพิสูจน์ตำแหน่งของตน การบริหารความรู้ให้วิธีตัดสินว่าอะไรสมควร คือความรู้ที่ใช้บ่อย ที่ต้นทุนในการค้นพบใหม่สูง หรือที่มีคนถือไว้น้อยเกินไป สำหรับส่วนที่เหลือ การสนทนาและการทำงานเป็นคู่อาจเหมาะกว่า

บทความ Wikipedia เรื่อง knowledge management กว้างและอธิบายสาขานี้ว่าเป็นการประมวลความรู้เพื่อบรรลุเป้าหมายขององค์กร ซึ่งแตกต่างจากการบริหารเนื้อหาหรือสารสนเทศ บทความบันทึกประวัติ แบบจำลอง แนวทาง ปัจจัยเอื้อ อุปสรรค และข้อวิจารณ์ และไม่ได้กล่าวเจาะจงเรื่องบริการไอที หัวข้อนี้ใช้แนวคิดทั่วไปของบทความและนำไปใช้กับทีมบริการ โดยระบุว่าตรงไหนเป็นการนำไปประยุกต์ ไม่ใช่การรายงาน

แนวคิดหลัก

การบริหารความรู้คืออะไร

Wikipedia อธิบายการบริหารความรู้ (KM) ว่าครอบคลุมกระบวนการสำหรับการตระหนักรู้ การเรียนรู้ ความร่วมมือ และนวัตกรรมขององค์กร โดยใช้และแบ่งปันความรู้เพื่อสนับสนุนเป้าหมายขององค์กร บทความระบุว่าแนวปฏิบัติ เช่น การฝึกงานกับผู้เชี่ยวชาญ ห้องสมุดองค์กร และการสอนงาน มีมาก่อนคำนี้นานมาก KM เกิดขึ้นเป็นสาขาวิชาในต้นทศวรรษ 1990 โดยนักวิชาการ เช่น Ikujiro Nonaka, Hirotaka Takeuchi, Thomas H. Davenport และ Baruch Lev ช่วยพัฒนาสาขานี้ บทความระบุว่า ISO 9001:2015 เพิ่มข้อกำหนดสำหรับ "ความรู้ขององค์กร"

ความรู้โดยปริยายและความรู้ที่ชัดแจ้ง

บทความแยกแยะสองรูปแบบ ความรู้โดยปริยาย (tacit knowledge) ถูกซึมซับเข้าไปและมักไม่รู้ตัว ความรู้ที่ชัดแจ้ง (explicit knowledge) ถือไว้โดยรู้ตัวและสื่อสารได้ง่าย แบบจำลอง SECI ของ Nonaka (การขัดเกลาทางสังคม การทำให้ชัดแจ้ง การรวมเข้าด้วยกัน การซึมซับ) ซึ่งบทความระบุว่ามาจากหนังสือปี 1995 ของ Nonaka และ Takeuchi อธิบายเกลียวระหว่างสองรูปแบบ บทความยังระบุว่านักวิจัยรุ่นหลังเรียกการแบ่งนี้ว่าเป็นการทำให้ง่ายเกินไป

สำหรับทีมบริการ ความแตกต่างนี้เป็นเรื่องปฏิบัติ วิศวกรผู้มีประสบการณ์มักสัมผัสได้ว่าสัญญาณเตือนน่าจะเป็นสัญญาณรบกวน หรือการปล่อยเวอร์ชันหนึ่งมีความเสี่ยง แต่เขียนอธิบายเหตุผลได้ยาก ความรู้สึกนั้นบางส่วนเปลี่ยนเป็นคู่มือปฏิบัติการ (runbook) และการตรวจสอบได้ บางส่วนแบ่งปันได้เฉพาะด้วยการทำงานร่วมกัน

การเข้ารหัสและการสร้างความสัมพันธ์ส่วนบุคคล

ตาม Hansen และคณะ (1999) บทความแยกแยะสองกลยุทธ์ การเข้ารหัส (codification) เก็บความรู้ไว้ในคลังเพื่อให้ผู้อื่นนำกลับมาใช้ การสร้างความสัมพันธ์ส่วนบุคคล (personalization) แบ่งปันความรู้ผ่านการติดต่อโดยตรงระหว่างบุคคล แต่ละแบบเหมาะกับความรู้ต่างกัน

กลยุทธ์ เหมาะกับ ตัวอย่างในทีมบริการ
การเข้ารหัส งานที่เกิดซ้ำและเข้าใจดี คู่มือปฏิบัติการ ระเบียนข้อผิดพลาดที่ทราบ คำอธิบายบริการ บทความวิธีทำ
การสร้างความสัมพันธ์ส่วนบุคคล เรื่องที่ซับซ้อน เปลี่ยนแปลง หรือต้องใช้วิจารณญาณมาก การเข้าเวรเฝ้าระบบเป็นคู่ การเรียนรู้โดยติดตามผู้อื่น ชุมชนแห่งแนวปฏิบัติ การหารือด้านการออกแบบ

ส่วนใหญ่ทีมต้องการทั้งสองอย่าง ฐานความรู้ที่เป็นสูตรสำเร็จไม่สอนวิจารณญาณ และการสนทนาเพียงอย่างเดียวขยายไปถึงกะกลางคืนไม่ได้

ชุมชนแห่งแนวปฏิบัติ

บทความจัดชุมชนแห่งแนวปฏิบัติ (communities of practice) ไว้ในมุมมองต่อ KM ในองค์กรบริการ อาจเป็นเพียงการประชุมไม่เป็นทางการสม่ำเสมอของผู้ที่ทำงานกับปัญหาคล้ายกันข้ามทีม เช่น วิศวกรฐานข้อมูลหรือนักวิเคราะห์ศูนย์บริการ ชุมชนเหล่านี้เผยแพร่ความรู้และบรรทัดฐาน และให้ผู้คนมีที่ถาม

สิ่งที่ควรเก็บ

ไม่ใช่ทุกอย่างควรมีบันทึก ตัวเลือกที่เป็นประโยชน์ในทีมบริการได้แก่

  • วิธีกู้คืนบริการ: คู่มือปฏิบัติการและขั้นตอนการกู้คืน (ดู หัวข้อ 3.2 — การบริหารเหตุการณ์ขัดข้อง)
  • ข้อผิดพลาดที่ทราบและวิธีแก้ขัด: อาการ วิธีแก้ขัด และเจ้าของ (ดู หัวข้อ 3.3 — การบริหารปัญหา)
  • คำอธิบายบริการ: บริการทำอะไร ใครเป็นเจ้าของ และพึ่งพาอะไร (ดู หัวข้อ 3.8 — การบริหารแค็ตตาล็อกบริการ)
  • การตัดสินใจและเหตุผล: เหตุใดจึงเลือกการออกแบบหนึ่ง เพื่อไม่ให้การเปลี่ยนแปลงในอนาคตย้อนกลับโดยไม่รู้
  • บทเรียนจากเหตุการณ์ขัดข้อง: รายงานหลังเหตุการณ์ (postmortem) ที่ผู้อื่นอ่านได้
  • คำตอบสำหรับคำถามที่ผู้ใช้ถามบ่อย: บทความสั้นสำหรับศูนย์บริการและบริการด้วยตนเอง

ปัจจัยเอื้อและอุปสรรค

บทความระบุว่าผู้คนและวัฒนธรรม กระบวนการและโครงสร้าง และเทคโนโลยีเป็นองค์ประกอบหลัก บทความระบุว่าแรงจูงใจรวมถึงนวัตกรรม วงจรการพัฒนาที่สั้นลง และการใช้ประโยชน์จากความเชี่ยวชาญ และองค์กรใช้สิ่งจูงใจ เช่น การบังคับส่งเนื้อหา แต่ระบุว่าไม่มีฉันทามติว่าสิ่งจูงใจได้ผลหรือไม่ บทความระบุอุปสรรค เช่น ความรู้ที่ถ่ายทอดไม่ได้ การศึกษาที่ไม่เพียงพอ และการสูญเสียความรู้เมื่อผู้มีประสบการณ์ออกไป สำหรับทีมบริการ อุปสรรคที่สำคัญที่สุดคือแรงกดดันด้านเวลา ความเป็นเจ้าของเนื้อหาที่ไม่ชัดเจน เครื่องมือที่ใช้ยาก และวัฒนธรรมที่ให้รางวัลแก่วีรกรรมมากกว่าการแบ่งปัน

ความรู้ในกระแสงาน

หลักการเชิงปฏิบัติที่ใช้กันแพร่หลายในศูนย์บริการคือ เก็บความรู้เป็นส่วนหนึ่งของงานและไม่ใช่งานแยกต่างหาก เมื่อนักวิเคราะห์แก้ปัญหาใหม่ได้ วิธีแก้จะกลายเป็นบทความฉบับร่างก่อนปิดตั๋ว เมื่อวิศวกรแก้เหตุการณ์ขัดข้อง ขั้นตอนจะเข้าสู่คู่มือปฏิบัติการ วิธีนี้เปลี่ยนงานแต่ละชิ้นให้เป็นการมีส่วนร่วมเล็ก ๆ แหล่งอ้างอิงที่อ่านสำหรับคู่มือนี้ไม่ได้อธิบายวิธีเฉพาะสำหรับการทำเช่นนั้น ดังนั้นให้ถือหลักการนี้เป็นแนวปฏิบัติทั่วไปที่ควรทดสอบ และดูว่าอะไรได้ผลกับเครื่องมือของคุณ

ข้อวิจารณ์และข้อจำกัด

บทความบันทึกข้อวิจารณ์ว่า ความเกี่ยวข้องเชิงปฏิบัติของงานวิจัย KM เชิงวิชาการถูกตั้งคำถาม ความแตกต่างระหว่างความรู้โดยปริยายและชัดแจ้งถูกวิพากษ์ ประสิทธิผลของสิ่งจูงใจเป็นที่ถกเถียง และการปกป้องความรู้มีความเสี่ยง เช่น การปกป้องเกินเหตุและการยักยอก บทความไม่รายงานหลักฐานที่วัดได้ของประสิทธิผลหรือผลตอบแทนจากการลงทุนของ KM บทเรียนสำหรับทีมบริการคือความทะเยอทะยานที่พอประมาณ เริ่มด้วยความรู้ที่ขาดไปแล้วสร้างความเสียหาย วัดว่ามีการใช้หรือไม่ และเลิกสิ่งที่ไม่ใช้

ความรู้และการเรียนรู้ขององค์กร

บทความระบุว่า KM คล้ายการเรียนรู้ขององค์กรแต่ให้น้ำหนักมากกว่ากับความรู้ในฐานะสินทรัพย์เชิงกลยุทธ์และการแบ่งปันสารสนเทศ และ KM เอื้อการเรียนรู้ขององค์กร สิ่งนี้เชื่อมโยงกับการเรียนรู้แบบเอไจล์ (ดู หัวข้อ 1.10 — การเรียนรู้แบบเอไจล์) และการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง (ดู หัวข้อ 3.15 — การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง)

แนวปฏิบัติที่ดี

  1. เริ่มจากความรู้ที่ขาดไปแล้วสร้างความเสียหาย. ทำรายการเหตุการณ์ขัดข้องหรือความล่าช้าล่าสุดสองสามครั้งที่เกิดจากความรู้ที่ขาด เริ่มจากหัวข้อเหล่านั้น ไม่ใช่การพยายามจัดทำเอกสารทุกอย่าง
  2. เก็บความรู้ในขณะทำงาน. ทำให้การเขียนบันทึกสั้น ๆ เป็นส่วนหนึ่งของการปิดเหตุการณ์ขัดข้อง คำขอ หรือการเปลี่ยนแปลง บันทึกหยาบ ๆ ที่เขียนตอนนี้มีค่ากว่าบทความเรียบร้อยที่วางแผนไว้ทีหลัง
  3. ทำบทความให้สั้นและมีโครงสร้าง. ใช้รูปแบบสม่ำเสมอ ได้แก่ อาการ สาเหตุหากทราบ ขั้นตอน เมื่อใดควรยกระดับ เจ้าของ วันที่ทบทวนล่าสุด ผู้ที่อยู่ภายใต้แรงกดดันอ่านหัวข้อและขั้นตอนที่มีเลขลำดับ
  4. ให้ทุกบทความมีเจ้าของและวันที่ทบทวน. เนื้อหาที่ไม่มีเจ้าของเสื่อมสลาย แสดงวันที่ทบทวนบนบทความเพื่อให้ผู้อ่านตัดสินความน่าเชื่อถือได้
  5. ลบและรวม. เลิกใช้บทความที่ไม่มีใครใช้และรวมบทความที่ซ้ำกัน ฐานที่เล็กกว่าและทันสมัยดีกว่าฐานใหญ่ที่ล้าสมัย
  6. ทำให้หาง่าย. วางความรู้ในที่ที่ผู้คนทำงานอยู่แล้ว ทดสอบการค้นหาด้วยคำค้นจริง และเชื่อมโยงบทความจากตั๋ว แค็ตตาล็อกบริการ (ITIL สะกดว่า "service catalogue") และคู่มือปฏิบัติการ
  7. ทดสอบคู่มือปฏิบัติการด้วยการใช้งาน. ขอให้ผู้ที่จะใช้คู่มือปฏิบัติการทำตามในกรณีทดสอบ แก้สิ่งที่ไม่ชัดเจน สิ่งนี้เปลี่ยนเอกสารให้เป็นความรู้ที่ใช้งานได้
  8. ทำงานเป็นคู่และติดตามสำหรับความรู้โดยปริยาย. ให้ผู้มีประสบการณ์น้อยกว่าทำงานกับผู้มีประสบการณ์ในเหตุการณ์ขัดข้องและการเปลี่ยนแปลงจริง วางแผนการทำงานเป็นคู่ เพราะจะไม่เกิดขึ้นเองเมื่อทุกคนยุ่ง
  9. สนับสนุนชุมชนแห่งแนวปฏิบัติ. ให้ผู้คนมีเวลาและที่พบกันข้ามทีม ให้หัวข้อมาจากสมาชิก
  10. บันทึกการตัดสินใจและเหตุผล. เก็บบันทึกสั้น ๆ ของการตัดสินใจสำคัญด้านการออกแบบและกระบวนการและเหตุผล ช่วยป้องกันการค้นพบซ้ำและช่วยผู้มาใหม่
  11. แบ่งปันบทเรียน. เผยแพร่รายงานหลังเหตุการณ์และสรุปปัญหาอย่างกว้างขวางด้วยภาษาเรียบง่าย และถามทีมอื่นว่าสิ่งใดใช้กับตน (ดู หัวข้อ 3.2 — การบริหารเหตุการณ์ขัดข้อง)
  12. เฝ้าระวังความเสี่ยงด้านความรู้. ไตรมาสละครั้ง ทำรายการทักษะและระบบที่พึ่งพาบุคคลเดียว และวางแผนกระจายออกไป ถือการจากไปเป็นเหตุให้ทบทวน

คำถามสำหรับพูดคุยกับทีมของคุณ

เราจะทำอะไรไม่ได้บ้างหากบุคคลที่ระบุชื่อหนึ่งคนไม่อยู่หนึ่งเดือน?

ขอให้ทีมระบุชื่อผู้ที่หากไม่อยู่จะเกิดผลเสีย และเพราะเหตุใด ทำรายการงานที่พึ่งพาบุคคลเหล่านั้น มักเป็นรายการยาวและไม่สบายใจสำหรับผู้ที่ถูกระบุชื่อ ให้กรอบเป็นความเสี่ยงต่อบริการ ไม่ใช่การตัดสิน ผู้อำนวยความสะดวกสามารถถามว่างานใดเร่งด่วนที่สุดที่ต้องแบ่งปัน และจะทำอย่างไร เลือกหนึ่งรายการเพื่อเริ่ม

เราเขียนอะไรไว้ และมีใครอ่านหรือไม่?

ขอเอกสารสามฉบับล่าสุดที่ผู้คนใช้และสามฉบับล่าสุดที่เขียน เปรียบเทียบกัน ช่องว่างแสดงว่าความพยายามด้านเอกสารวางผิดที่ที่ใด ถามว่าเอกสารที่ไม่มีคนอ่านฉบับที่เป็นประโยชน์ควรเป็นอย่างไร หรือควรลบทิ้งหรือไม่ ตกลงเลิกใช้หรือแก้ไขหนึ่งรายการ

เมื่อเราแก้ปัญหาใหม่ ความรู้ไปอยู่ที่ใด?

ไล่ตามปัญหาใหม่ล่าสุด ใครแก้ ใครรู้วิธี และบันทึกไว้ที่ใด หากคำตอบคือ "ในตั๋ว" หรือ "ในหัวฉัน" หารือว่าเส้นทางที่ดีกว่าเป็นอย่างไร บ่อยครั้งนิสัยเล็ก ๆ เช่น แม่แบบตอนปิดงาน ทำให้เกิดความแตกต่าง ลองหนึ่งอย่างเป็นเวลาหนึ่งเดือน

ความรู้ใดแบ่งปันได้ดีที่สุดด้วยการทำงานร่วมกัน ไม่ใช่ด้วยการเขียน?

ถามว่าวิจารณญาณสำคัญที่ใด ได้แก่ การอ่านกราฟ การตัดสินว่าเมื่อใดควรยกระดับ การรู้จักลูกค้า หารือว่าผู้มาใหม่เรียนรู้สิ่งเหล่านี้อย่างไรในปัจจุบัน คำตอบทั่วไปคือโชคและเวลา วางแผนการจัดการที่ตั้งใจ เช่น การติดตามการเข้าเวรเฝ้าระบบ ตกลงว่าใครจะจับคู่กับใคร

เรารู้ได้อย่างไรว่าบทความความรู้ยังเป็นจริงอยู่?

เลือกบทความหนึ่งแล้วทดสอบ ตรวจเจ้าของ วันที่ทบทวน และขั้นตอนใช้ได้หรือไม่ หลายบทความไม่ผ่านการทดสอบ ถามว่าวงจรการทบทวนแบบใดสมเหตุสมผล และใครเลิกใช้บทความได้ เป้าหมายคือสัญญาณความน่าเชื่อถือที่มองเห็นได้บนแต่ละบทความ

อะไรขัดขวางเราไม่ให้แบ่งปันสิ่งที่เรารู้?

รวบรวมคำตอบที่ตรงไปตรงมา ได้แก่ ไม่มีเวลา กลัวดูโง่ ไม่มีที่ที่ชัดเจน ไม่มีการยอมรับ บทความ Wikipedia ระบุว่าประสิทธิผลของสิ่งจูงใจเป็นที่ถกเถียง จึงหลีกเลี่ยงคำตอบง่าย ๆ ถามว่าอุปสรรคใดที่ทีมเปลี่ยนได้และอุปสรรคใดต้องพึ่งฝ่ายบริหาร มุ่งมั่นต่อการเปลี่ยนแปลงที่มองเห็นได้หนึ่งอย่าง

ในทางปฏิบัติ: ตัวอย่าง ITIL แบบเอไจล์

ทีมข้อมูลผู้โดยสารของการรถไฟแห่งชาติ จำนวนสิบสี่คน ดูแลระบบที่อยู่เบื้องหลังจอแสดงผลในสถานีและแอปตารางเดินรถ วิศวกรผู้มีประสบการณ์มากที่สุด ผู้สร้างตัวควบคุมจอแสดงผล ประกาศเกษียณในอีกหกเดือน ไม่มีใครอื่นเข้าใจว่าตัวควบคุมจัดการกับความล้มเหลวอย่างไร และเอกสารคือเอกสารออกแบบ 200 หน้าที่เขียนไว้เมื่อสิบปีก่อน

หัวหน้าทีมทำรายการสิ่งที่วิศวกรคนนั้นรู้ซึ่งผู้อื่นไม่รู้ ได้สามกลุ่ม ได้แก่ วิธีกู้คืนตัวควบคุมหลังล้มเหลว (ชัดแจ้งและทำซ้ำได้) เหตุผลที่พฤติกรรมแปลก ๆ บางอย่างมีอยู่ (บางส่วนเขียนไว้ บางส่วนอยู่ในความทรงจำ) และวิธีตัดสินว่าข้อบกพร่องร้ายแรงเมื่อใด (โดยปริยาย) สำหรับกลุ่มแรก ทีมเขียนคู่มือปฏิบัติการร่วมกับวิศวกรและทดสอบแต่ละฉบับโดยให้เพื่อนร่วมงานทำตามบนเครื่องทดสอบ สำหรับกลุ่มที่สอง วิศวกรสองคนสัมภาษณ์เขาทุกสัปดาห์และเขียนบันทึกการตัดสินใจสั้น ๆ ในโฟลเดอร์ที่ใช้ร่วมกัน แต่ละฉบับมีเจ้าของ สำหรับกลุ่มที่สาม วิศวกรที่มีประสบการณ์น้อยกว่าติดตามเขาในทุกเหตุการณ์ขัดข้องที่เข้าเวรเฝ้าระบบเป็นเวลาหกเดือน และเป็นผู้นำในบางเหตุการณ์ขณะที่เขาเฝ้าดู

เมื่อครบหกเดือน วิศวกรสามคนจัดการความล้มเหลวของตัวควบคุมได้ เอกสาร 200 หน้าถูกแทนที่ด้วยคู่มือปฏิบัติการสั้น 11 ฉบับและบันทึกการตัดสินใจ 20 ฉบับ และทีมมีการประชุมรายเดือนที่ให้หนึ่งคนอธิบายสิ่งที่ตนรู้ ยังมีปัญหาเหลืออยู่ คู่มือปฏิบัติการสองฉบับล้มเหลวเมื่อทดสอบกับฮาร์ดแวร์รุ่นอื่นและต้องเขียนใหม่ และวิจารณญาณโดยปริยายถ่ายทอดได้เพียงบางส่วน วิศวกรที่ติดตามบอกว่าบางการตัดสินยังรู้สึกเหมือนเดา ทีมวางแผนการติดตามรอบสองกับผู้สืบทอดของวิศวกรที่เกษียณ และตกลงทบทวนคู่มือปฏิบัติการทุกไตรมาส

สี่มุมมอง

ทีมผลิตภัณฑ์และทีมส่งมอบ

ทีมส่งมอบถือความรู้ส่วนใหญ่ว่าบริการถูกสร้างอย่างไร เขียนคู่มือปฏิบัติการและบันทึกการตัดสินใจสั้น ๆ เป็นส่วนหนึ่งของนิยามของการเสร็จสิ้น (definition of done) และทดสอบกับผู้ที่จะใช้ แบ่งปันเหตุผลด้านการออกแบบกับทีมปฏิบัติการเพื่อไม่ให้การเปลี่ยนแปลงย้อนกลับสิ่งเหล่านั้น

ทีมบริการและทีมปฏิบัติการ

ทีมปฏิบัติการสร้างและใช้ความรู้ประจำวันส่วนใหญ่ เก็บวิธีแก้เมื่อปิดตั๋ว รักษาข้อผิดพลาดที่ทราบให้ทันสมัย และขอสิ่งที่ต้องการจากทีมส่งมอบ ทำให้บทความหาง่ายสำหรับศูนย์บริการและบริการด้วยตนเอง

ภาวะผู้นำและธรรมาภิบาล

ผู้นำกำหนดว่าการแบ่งปันได้รับรางวัลหรือถูกขัดขวาง บทความ Wikipedia ระบุว่าสิ่งจูงใจเป็นที่ถกเถียง จึงเน้นการขจัดอุปสรรค ให้เวลา ทำให้เครื่องมือใช้ง่าย และให้รางวัลผู้ที่ช่วยผู้อื่น ติดตามความเสี่ยงด้านความรู้ เช่น จุดที่ความเชี่ยวชาญอยู่ที่คนเดียว เช่นเดียวกับความเสี่ยงอื่นของบริการ

ลูกค้าและผู้ใช้

ลูกค้าและผู้ใช้ได้ประโยชน์จากคำตอบที่ชัดเจนและบทความบริการด้วยตนเอง แจ้งทีมเมื่อบทความผิดหรือขาด ถามผู้ให้บริการว่าเรียนรู้จากเหตุการณ์ขัดข้องอย่างไรและแบ่งปันสิ่งที่เรียนรู้กับคุณอย่างไร

รูปแบบความล้มเหลวที่พบบ่อย

  • จัดทำเอกสารทุกอย่าง. ฐานใหญ่และล้าสมัย ให้เริ่มด้วยความรู้ที่ขาดไปแล้วสร้างความเสียหายและเพิ่มตามต้องการแทน
  • การเขียนแยกจากการทำงาน. การเก็บเป็นภาระหลังเหตุการณ์ ให้ทำบันทึกสั้น ๆ เป็นส่วนหนึ่งของการปิดงานแทน
  • ไม่มีเจ้าของ. ไม่มีใครอัปเดตบทความ ให้ระบุเจ้าของและวันที่ทบทวนสำหรับแต่ละบทความแทน
  • การค้นหาที่แย่. ผู้คนหาสิ่งที่มีอยู่ไม่พบจึงเขียนซ้ำ ให้ทดสอบการค้นหาด้วยคำค้นจริงและเชื่อมโยงบทความจากที่ที่ผู้คนทำงานแทน
  • มองข้ามความรู้โดยปริยาย. สมมติว่าทุกอย่างเขียนได้ ให้วางแผนการทำงานเป็นคู่ การติดตาม และชุมชนแห่งแนวปฏิบัติแทน
  • คู่มือปฏิบัติการที่ไม่ได้ทดสอบ. ขั้นตอนล้มเหลวเมื่อต้องการ ให้ผู้ใช้ทำตามคู่มือปฏิบัติการแต่ละฉบับในกรณีทดสอบแทน
  • กักตุนเป็นสถานะ. ผู้คนปกป้องความรู้เพื่อปกป้องตำแหน่งของตน ให้ยกย่องการแบ่งปันและกระจายการพึ่งพาแทน
  • บังคับเนื้อหา. เป้าหมายด้านปริมาณก่อให้เกิดบทความบางเฉียบ ให้เน้นการใช้งานและคุณภาพ และจำไว้ว่าผลของสิ่งจูงใจเป็นที่ถกเถียงแทน

แบบจำลองความเป็นผู้ใหญ่

มิติ เริ่มต้น พัฒนา สร้างมาตรฐาน บริหารจัดการ ประสานกลมกลืน
การเก็บความรู้ ความรู้อยู่ในหัวและในแชต บางทีมเก็บบันทึกและคู่มือปฏิบัติการ การเก็บบันทึกเป็นส่วนหนึ่งของการปิดงาน ทบทวนอัตราการเก็บและประโยชน์ การเก็บความรู้ใช้ร่วมกันข้ามทีมและผู้ส่งมอบ
คุณภาพและความเป็นเจ้าของ ไม่มีเจ้าของ เนื้อหาเสื่อมสลาย บางบทความมีเจ้าของ ทุกบทความมีเจ้าของและวันที่ทบทวน วัดความถูกต้องและการใช้ ลบเนื้อหาที่ล้าสมัย แบ่งปันและปรับปรุงแนวปฏิบัติด้านคุณภาพทั่วทั้งองค์กร
การค้นหาและการใช้ การค้นหาแย่ ผู้คนถามกันเอง บางเนื้อหาเชื่อมโยงจากตั๋ว ความรู้เชื่อมโยงจากตั๋ว แค็ตตาล็อก และคู่มือปฏิบัติการ วัดและแก้ไขการใช้และความล้มเหลวในการค้นหา ความรู้พร้อมให้ผู้ใช้ ผู้ส่งมอบ และพันธมิตรตามความเหมาะสม
การแบ่งปันความรู้โดยปริยาย การแบ่งปันเป็นไปตามบังเอิญ มีการทำงานเป็นคู่และการติดตามบ้าง วางแผนการทำงานเป็นคู่ การติดตาม และชุมชนแห่งแนวปฏิบัติ ติดตามและลดความเสี่ยงด้านความรู้ ชุมชนและการหมุนเวียนย้ายความรู้ข้ามทีมเป็นกิจวัตร

รายการตรวจสอบ

  • เราได้ทำรายการความรู้ที่ขาดไปแล้วสร้างความเสียหายให้เรา และเริ่มจากตรงนั้น
  • การปิดเหตุการณ์ขัดข้อง คำขอ หรือการเปลี่ยนแปลงรวมบันทึกสั้น ๆ เมื่อมีสิ่งใหม่
  • บทความเป็นไปตามโครงสร้างร่วมแบบสั้นพร้อมเจ้าของและวันที่ทบทวน
  • คู่มือปฏิบัติการได้รับการทดสอบโดยผู้ที่ไม่ได้เขียน
  • การค้นหาใช้ได้กับคำค้นจริง และบทความเชื่อมโยงจากตั๋วและแค็ตตาล็อกบริการ
  • บทความที่ไม่ได้ใช้และซ้ำกันถูกเลิกใช้
  • เรามีแผนกระจายความรู้ที่บุคคลเดียวถือไว้
  • วางแผนการทำงานเป็นคู่หรือการติดตามสำหรับงานที่ต้องใช้วิจารณญาณมาก
  • บทเรียนจากเหตุการณ์ขัดข้องถูกแบ่งปันนอกทีม
  • เราทบทวนความเสี่ยงด้านความรู้อย่างน้อยทุกไตรมาส

พรอมต์ปัญญาประดิษฐ์

วัตถุประสงค์: เปลี่ยนตั๋วที่แก้แล้วให้เป็นบทความความรู้ฉบับร่าง

Turn this resolved ticket into a draft knowledge article for service desk analysts.

The ticket (symptom, steps taken, resolution; remove personal data): [paste].

Write a short article with: a one-line symptom, likely cause (mark as "suspected" if the ticket does not say), numbered steps to check and fix, when to escalate and to whom (use [ROLE] if unknown), and a place for owner and review date. Use only what the ticket says. Mark any step that you inferred with [CHECK]. Ask clarifying questions first if information is missing, and list what you are unsure of.

วัตถุประสงค์: ค้นหาความเสี่ยงด้านความรู้ในทีมของคุณ

Here is a list of the systems and tasks our team handles and who can do each: [paste as a table, one row per system or task, with the names or roles of people who can do it].

Using only this list, identify those that only one person can do, and those with two. Rank by how critical the task is, if I have marked it, otherwise leave unranked. For each single-person item, suggest one low-effort way to spread the knowledge (for example pairing or a tested runbook). Do not invent tasks or people. Ask clarifying questions first, and list what you are unsure of.

วัตถุประสงค์: ทบทวนความชัดเจนของคู่มือปฏิบัติการก่อนทดสอบ

Here is a runbook: [paste].

Act as a tired on-call engineer who has not seen this system before. List every place where you would be unsure what to do, every term or tool not explained, and every step that assumes knowledge. Suggest clearer wording for each. Do not add technical steps that are not in the runbook; mark questions for the author as [ASK AUTHOR]. List what you are unsure of.

วัตถุประสงค์: วางแผนการส่งต่อความรู้สำหรับผู้ที่กำลังจะจากไป

Help me plan a knowledge handover for [role] who leaves in [time].

What they own or do that others do not: [list].
Where it is written down now: [list, or write "nowhere"].
Who will take over, and their current experience: [describe].

Sort the items into: repeatable tasks to turn into tested runbooks, reasons and decisions to record as short notes, and judgment to share by shadowing or pairing. Propose a week-by-week plan, including testing each runbook with the successor. Do not invent items. Ask clarifying questions first, mark assumptions, and list what you are unsure of.

ทักษะปัญญาประดิษฐ์

  • runbook: ใช้เพื่อเขียนขั้นตอนทีละขั้นที่ผู้อื่นทำตามได้ภายใต้แรงกดดัน
  • postmortem: ใช้เพื่อบันทึกบทเรียนจากเหตุการณ์ขัดข้องในรูปแบบที่ผู้อื่นอ่านได้
  • architecture-decision-record: ใช้เพื่อบันทึกว่าเหตุใดจึงตัดสินใจด้านการออกแบบเช่นนั้น
  • decision-records: ใช้เพื่อเก็บบันทึกสั้น ๆ ของการตัดสินใจสำคัญที่ไม่เกี่ยวกับสถาปัตยกรรม
  • training-needs-analysis: ใช้เพื่อค้นหาช่องว่างด้านทักษะที่การแบ่งปันความรู้ควรเติมเต็ม

แหล่งอ้างอิงหลัก

  • Knowledge management (Wikipedia): ภาพรวมกว้าง ๆ ของประวัติ แบบจำลอง แนวทาง และข้อวิจารณ์ของสาขานี้
  • Postmortem Culture: Learning from Failure (Site Reliability Engineering, Google, sre.google): วิธีที่องค์กรหนึ่งแบ่งปันบทเรียนจากเหตุการณ์ขัดข้อง
  • Tacit knowledge (Wikipedia): ภูมิหลังเกี่ยวกับความรู้ที่เขียนลงได้ยาก
  • Community of practice (Wikipedia): ภูมิหลังเกี่ยวกับกลุ่มข้ามทีมที่แบ่งปันความรู้

เอกสารอ้างอิง

  1. Knowledge management — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Knowledge_management
  2. Postmortem Culture: Learning from Failure — Google SRE book, sre.google — https://sre.google/sre-book/postmortem-culture/
  3. Tacit knowledge — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Tacit_knowledge
  4. Community of practice — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Community_of_practice
  5. SECI model of knowledge dimensions — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/SECI_model_of_knowledge_dimensions
  6. Organizational learning — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Organizational_learning
  7. Knowledge base — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Knowledge_base
  8. Ikujiro Nonaka — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Ikujiro_Nonaka
  9. Manifesto for Agile Software Development — Beck et al., agilemanifesto.org — https://agilemanifesto.org/

คู่มือ ITIL แบบเอไจล์ — การบริหารบริการไอทีแบบเอไจล์

ซอร์สโค้ดและการมีส่วนร่วม: github.com/agile-itil. สร้างด้วย: Lily Design System™.

นำโดย: Joel Parker Henderson.