การพัฒนาซอฟต์แวร์แบบเอไจล์
การพัฒนาซอฟต์แวร์แบบเอไจล์คือกลุ่มวิธีการสำหรับการส่งมอบซอฟต์แวร์อย่างต่อเนื่อง ที่ส่งมอบเป็นก้าวเล็ก ๆ และเรียนรู้จากข้อเสนอแนะ และแนวปฏิบัติที่เกิดจากแนวทางนี้ เช่น การทดสอบอัตโนมัติและการรวมระบบอย่างต่อเนื่อง เป็นรากฐานเชิงปฏิบัติสำหรับการดำเนินบริการที่เปลี่ยนแปลงอยู่เสมออย่างปลอดภัย
เหตุใดเรื่องนี้จึงสำคัญ
ทีมส่วนใหญ่ที่ดำเนินบริการไอทีก็สร้างและเปลี่ยนแปลงบริการนั้นด้วย วิธีสร้างซอฟต์แวร์เป็นตัวกำหนดว่าบริการเปลี่ยนแปลงบ่อยแค่ไหน แต่ละการเปลี่ยนแปลงเสี่ยงเพียงใด และผู้ที่อยู่เวรสแตนด์บายไว้ใจสิ่งที่ได้รับได้มากน้อยเพียงใด ทีมที่สร้างเป็นก้อนใหญ่และส่งมอบนาน ๆ ครั้งจะให้ฝ่ายปฏิบัติการเป็นการปล่อยใหญ่ ๆ น่ากลัวไม่กี่ครั้ง ทีมที่สร้างเป็นก้าวเล็ก ๆ พร้อมการทดสอบและข้อเสนอแนะที่รวดเร็วจะให้การปล่อยเล็ก ๆ ที่เข้าใจได้จำนวนมาก
การพัฒนาซอฟต์แวร์แบบเอไจล์เป็นชุดแนวคิดที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับวิธีทำงานแบบที่สอง และถูกเข้าใจผิดอย่างกว้างขวางด้วย บางคนใช้ "เอไจล์" หมายถึง "ไม่มีแผนและไม่มีเอกสาร" และบางคนใช้กับกระบวนการใดก็ตามที่มีประชุมประจำวัน หัวข้อนี้ให้ภาพที่ชัดเจนกว่า ได้แก่ วิธีการแบบเอไจล์มาจากไหน มีอะไรร่วมกัน ไม่ได้อ้างอะไร และแนวปฏิบัติใดสำคัญที่สุดสำหรับทีมที่ต้องรักษาบริการให้ทำงานต่อไป
หลักฐานต้องอ่านอย่างระมัดระวัง บทความ Wikipedia เรื่อง agile software development ระบุว่าหลักฐานเชิงเล่าเรื่องสำหรับเอไจล์แข็งแรง แต่หลักฐานเชิงประจักษ์ "limited and less than conclusive" และชี้ไปยังการสำรวจ เช่น การสำรวจ State of Agile ประจำปี ที่รายงานประโยชน์แต่มาจากความเห็นที่ผู้ตอบรายงานเอง จงมองวิธีการแบบเอไจล์เป็นแนวทางที่มีแนวโน้มดีที่ต้องทดสอบในบริบทของคุณเอง
แนวคิดหลัก
คำนี้ครอบคลุมอะไร
"การพัฒนาซอฟต์แวร์แบบเอไจล์" เป็นคำร่ม บทความ Wikipedia อธิบายว่าครอบคลุมแนวทางที่เติบโตจากคุณค่าและหลักการที่ผู้ปฏิบัติงาน 17 คนตกลงกันในปี 2001 (ดู หัวข้อ 1.1 — แถลงการณ์เอไจล์ และ หัวข้อ 1.2 — หลักการเอไจล์) "Agile" ตัวพิมพ์ใหญ่ มักใช้กับแนวปฏิบัติที่เติบโตจากแนวคิดนั้น และ "agile" ตัวพิมพ์เล็กใช้กับคุณสมบัติของความสามารถในการปรับตัว ความแตกต่างนี้ไม่เคร่งครัด และคุณจะได้ยินทั้งสองแบบ
วิธีการแบบเอไจล์มุ่งสู่การส่งมอบซอฟต์แวร์อย่างต่อเนื่อง พึ่งพาการทำงานร่วมกันอย่างต่อเนื่องระหว่างผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับนักพัฒนา สร้างโครงการรอบบุคคลที่มีแรงจูงใจ และแสวงหาการปรับปรุงอย่างต่อเนื่องผ่านข้อเสนอแนะ โดยใส่ใจต่อคุณภาพ วิธีการต่าง ๆ เน้นต่างกัน บางวิธี เช่น Extreme Programming เน้นแนวปฏิบัติด้านวิศวกรรม และวิธีอื่น เช่น Scrum และ Kanban เน้นวิธีบริหารงาน
ประวัติโดยย่อ
บทความ Wikipedia สืบประวัติการพัฒนาแบบวนซ้ำและเพิ่มพูนย้อนไปถึงปี 1957 โดยการบริหารโครงการเชิงวิวัฒนาการและการพัฒนาซอฟต์แวร์แบบปรับตัวปรากฏในช่วงต้นทศวรรษ 1970 ในทศวรรษ 1990 กลุ่มวิธีการแบบเบาปรากฏขึ้นเป็นปฏิกิริยาต่อกระบวนการหนักที่ขับเคลื่อนด้วยแผน ซึ่งมักเรียกว่าแบบจำลองน้ำตก บทความระบุการพัฒนาแอปพลิเคชันอย่างรวดเร็ว (rapid application development, 1991) กระบวนการแบบรวม (unified process) และวิธีการพัฒนาระบบแบบพลวัต (dynamic systems development method หรือ DSDM, 1994) Scrum (1995) Crystal Clear และ Extreme Programming (1996) และการพัฒนาที่ขับเคลื่อนด้วยฟีเจอร์ (feature-driven development, 1997)
ในเดือนกุมภาพันธ์ 2001 ผู้ปฏิบัติงาน 17 คนพบกันที่สโนว์เบิร์ด รัฐยูทาห์ และเขียนแถลงการณ์ ข้อความต่อมาต่อยอดจากนั้น ได้แก่ PM Declaration of Interdependence ในปี 2005, Software Craftsmanship Manifesto ในปี 2009 และ Guide to Agile Practices ของ Agile Alliance ในปี 2011 ซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็น Agile Glossary ในปี 2016
แนวทางแบบปรับตัวและแบบพยากรณ์
บทความอธิบายความต่อเนื่องระหว่างแนวทางแบบพยากรณ์ (predictive) กับแบบปรับตัว (adaptive) วิธีแบบพยากรณ์วางแผนงานส่วนใหญ่โดยละเอียดก่อนเริ่ม และใช้ได้ดีเมื่อความต้องการคงที่และเข้าใจดี วิธีแบบปรับตัวคาดว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงและวางแผนในขอบเขตเวลาสั้น Boehm และ Turner ซึ่งบทความอ้างถึง ให้เหตุผลว่าแต่ละฝั่งมี "home ground" ของตน หมายความว่าไม่มีฝั่งใดถูกต้องทุกที่
เรื่องนี้สำคัญต่อทีมบริการเพราะงานของทีมปะปนกัน การเปลี่ยนเครือข่ายศูนย์ข้อมูลใกล้เคียงกับงานแบบพยากรณ์ การปรับปรุงแอปที่หันหน้าสู่ลูกค้าใกล้เคียงกับงานแบบปรับตัว จงเลือกแนวทางตามชนิดของงาน ไม่ใช่เลือกครั้งเดียวสำหรับทั้งองค์กร
วิธีการทั่วไป
บทความระบุวิธีการจำนวนมาก ที่คุณมีแนวโน้มจะพบมากที่สุดคือ
| วิธีการ | จุดเน้นหลัก | ครอบคลุมใน |
|---|---|---|
| Scrum | บทบาทที่กำหนด เหตุการณ์สม่ำเสมอ และจังหวะคงที่ | หัวข้อ 1.4 — การพยากรณ์การส่งมอบและตัวชี้วัดการวางแผน |
| Kanban | การทำให้งานมองเห็นได้ และจำกัดปริมาณงานที่กำลังทำ | หัวข้อ 1.5 — คัมบัง |
| Extreme Programming (XP) | แนวปฏิบัติด้านวิศวกรรม เช่น การเขียนโปรแกรมเป็นคู่และการพัฒนาโดยใช้การทดสอบนำ | หัวข้อ 1.6 — เอ็กซ์ตรีมโปรแกรมมิง |
| การพัฒนาซอฟต์แวร์แบบลีน | การนำแนวคิดลีน เช่น การขจัดความสูญเปล่า มาใช้กับซอฟต์แวร์ | หัวข้อ 1.7 — การพัฒนาซอฟต์แวร์แบบลีน |
| Feature-driven development, DSDM, Crystal และการพัฒนาซอฟต์แวร์แบบปรับตัว | วิธีการแบบเบาอื่น ๆ ของการส่งมอบซอฟต์แวร์อย่างต่อเนื่อง ซึ่งมีบทบาทและแนวปฏิบัติของตนเอง | หัวข้อนี้ |
| Scrumban | การผสมระหว่างเหตุการณ์ของ Scrum กับการไหลของ Kanban | หัวข้อ 1.4 — การพยากรณ์การส่งมอบและตัวชี้วัดการวางแผน และ หัวข้อ 1.5 — คัมบัง |
ไม่มีวิธีใดเป็น "วิธีเอไจล์" วิธีเดียว บทความอ้างมุมมองของ Ken Schwaber ว่าทีมประสบปัญหาเมื่อไล่ล่าระเบียบวิธีที่สมบูรณ์แบบ ทั้งที่ตัวองค์กรเองต้องเปลี่ยน และข้อเสนอของ Bas Vodde ว่า Scrum ให้พื้นฐานที่ทีมขยายต่อในท้องถิ่น
แนวปฏิบัติทั่วไป
บทความระบุแนวปฏิบัติที่ทีมแบบเอไจล์จำนวนมากใช้ ต่อไปนี้เป็นส่วนที่เลือกมา พร้อมจุดประสงค์ของแต่ละอย่าง
- เรื่องราวผู้ใช้ (user story) และแบ็กล็อก: อธิบายงานจากมุมมองของผู้ใช้ และเก็บรายการที่จัดลำดับความสำคัญว่าจะทำอะไรต่อไป
- การประชุมยืนประจำวัน (daily stand-up): การประชุมสั้นประจำวัน มักราว 15 นาที เพื่อแบ่งปันความคืบหน้าและอุปสรรค
- การพัฒนาโดยใช้การทดสอบนำ (test-driven development หรือ TDD) และการพัฒนาโดยใช้การทดสอบการยอมรับนำ (acceptance test-driven development หรือ ATDD): เขียนการทดสอบก่อน เพื่อให้นิยามของ "เสร็จ" ถูกกำหนดก่อนเริ่มงาน
- การรวมระบบอย่างต่อเนื่อง (continuous integration หรือ CI): รวมการเปลี่ยนแปลงบ่อย ๆ และสร้างกับทดสอบโดยอัตโนมัติ บทความระบุว่า Grady Booch เป็นผู้เสนอคำนี้เป็นคนแรกในปี 1991
- การเขียนโปรแกรมเป็นคู่และการปรับโครงสร้างโค้ด (refactoring): คนสองคนแบ่งงานกันเพื่อยกระดับคุณภาพและกระจายความรู้ และปรับปรุงโค้ดอย่างต่อเนื่องโดยไม่เปลี่ยนสิ่งที่โค้ดทำ
- เรโทรสเปกทีฟ (retrospective): ทีมสะท้อนทบทวนเป็นระยะสม่ำเสมอว่าจะปรับปรุงอย่างไร
สำหรับทีมบริการ มีสามอย่างที่ควรใส่ใจเป็นพิเศษ การทดสอบอัตโนมัติและการรวมระบบอย่างต่อเนื่องทำให้การเปลี่ยนแปลงบ่อยปลอดภัย เรโทรสเปกทีฟให้พื้นที่ประจำสำหรับปรับปรุงวิธีทำงานของทีม แบ็กล็อกให้รายการเดียวที่เรียงลำดับ ซึ่งการปรับปรุงบริการแข่งขันกับฟีเจอร์ใหม่ได้อย่างเป็นธรรม
ประสบการณ์ การวัด และหลุมพราง
บทความรายงานว่าการสำรวจ ซึ่งรวมถึงการสำรวจของ Shine Technologies ในปี 2002–2003 และการสำรวจ State of Agile ตั้งแต่ปี 2006 พบว่ารับรู้ได้ถึงผลดีด้านคุณภาพ ผลิตภาพ และความพึงพอใจของธุรกิจ บทความยังระบุว่าการสำรวจของ VersionOne พบว่าการฝึกอบรมไม่เพียงพอเป็นสาเหตุที่ถูกอ้างบ่อยที่สุดของการนำไปใช้ที่ล้มเหลว และระบุหลุมพราง เช่น การให้สมาชิกทีมพัฒนาทำหน้าที่เจ้าของผลิตภัณฑ์ และการขาดการสนับสนุนจากผู้สนับสนุน
การวัดว่าทีม "เอไจล์เพียงใด" ก่อให้เกิดการประเมินตนเองหลายแบบ เช่น Nokia test และดัชนีหนึ่งที่ประเมินโครงการตามระยะเวลา ความเสี่ยง ความใหม่ ความพยายาม และปฏิสัมพันธ์ จงระวังคะแนนทำนองนี้ ตัวเลขเป็นตัวจุดประกายการสนทนา และทีมที่ปรับให้ได้คะแนนอาจเสียประเด็นไป
งานขนาดใหญ่ งานแบบกระจาย และงานที่มีการกำกับดูแล
บทความระบุว่าการขยายเกินราว 20 นักพัฒนา หรือข้ามสถานที่ ก่อให้เกิดความท้าทาย และมีกรอบแนวทางหลายแบบถูกเสนอ แม้ความเห็นจะต่างกันว่าได้ผลเพียงใด (ดู หัวข้อ 1.8 — การขยายเอไจล์) บทความยังรายงานว่าสาขาที่มีการกำกับดูแล เช่น อุปกรณ์การแพทย์ ยา การเงิน นิวเคลียร์ ยานยนต์ และการบิน เคยถูกคิดว่าไม่เหมาะกับเอไจล์ และปัจจุบันมีการปรับใช้แล้ว ข้อกังวลที่ระบุคือการประกันคุณภาพ ความปลอดภัยและความมั่นคงปลอดภัย การสืบย้อนได้ (traceability) และการตรวจสอบและยืนยันความถูกต้อง
เหล่านี้คือข้อกังวลของการบริหารบริการโดยตรง เมื่อหน่วยงานกำกับดูแลหรือผู้ตรวจสอบขอหลักฐาน ทีมแบบเอไจล์ให้หลักฐานได้จากเครื่องมือที่ใช้อยู่แล้ว เช่น ประวัติการควบคุมเวอร์ชัน ผลการทดสอบอัตโนมัติ และระเบียนการเปลี่ยนแปลง (ดู หัวข้อ 5.7 — ธรรมาภิบาล ความเสี่ยง และการปฏิบัติตามข้อกำหนด)
ข้อวิจารณ์ที่ควรรู้
Steven Rakitin ในจดหมายถึง IEEE Computer ปี 2001 เรียกเอไจล์ว่า "yet another attempt to undermine the discipline of software engineering" และอ่านความชอบซอฟต์แวร์ที่ใช้งานได้ของแถลงการณ์ว่าเป็นใบอนุญาตให้ข้ามเอกสาร ผู้สนับสนุนตอบว่าเอกสารควรเป็น "just barely good enough" ตามวลีของ Scott Ambler ทีมบริการรู้ทั้งสองด้าน เอกสารน้อยเกินไปทำให้การส่งมอบงานและการตอบสนองต่อเหตุการณ์ขัดข้องช้า และมากเกินไปจะล้าสมัย
แนวปฏิบัติที่ดี
- เลือกวิธีการให้เหมาะกับชนิดของงาน ใช้การส่งมอบซอฟต์แวร์อย่างต่อเนื่องและข้อเสนอแนะบ่อยในที่ที่ความต้องการเปลี่ยน และใช้การวางแผนล่วงหน้ามากขึ้นในที่ที่ความต้องการคงที่และต้นทุนของความผิดพลาดสูง ตัดสินใจสำหรับงานแต่ละชนิดและทบทวนเมื่อสถานการณ์เปลี่ยน
- เริ่มจากชุดงานที่เล็กที่สุดที่มีประโยชน์ แบ่งงานเป็นชิ้นที่สร้าง ทดสอบ และปล่อยได้ในไม่กี่วัน ชุดงานเล็กให้ข้อเสนอแนะเร็วกว่า และทำให้การเปลี่ยนแปลงที่ล้มเหลวเข้าใจและย้อนกลับได้ง่ายขึ้น
- ทำให้การทดสอบเป็นอัตโนมัติก่อนเร่งการปล่อย การปล่อยบ่อยโดยไม่มีการทดสอบอัตโนมัติย้ายความเสี่ยงไปที่ผู้ใช้ สร้างชุดทดสอบที่รันทุกการเปลี่ยนแปลงและล้มเหลวอย่างดังชัด และให้การที่การสร้างเสีย (broken build) เป็นลำดับแรกของทีม
- รวมระบบอย่างต่อเนื่อง รวมงานเข้าสาขาร่วมบ่อย ๆ และสร้างโดยอัตโนมัติ สาขาที่อยู่นานซ่อนความขัดแย้งไว้จนแก้ได้ยากและแพง
- ให้ "เสร็จ" รวมการปฏิบัติการ เรื่องราวยังไม่เสร็จจนกว่าจะเฝ้าติดตาม สนับสนุน และย้อนกลับได้ เพิ่มการตรวจเหล่านี้ในนิยามของเสร็จ (definition of done) และขอให้บุคลากรฝ่ายปฏิบัติการช่วยเขียน (ดู หัวข้อ 3.5 — การบริหารการปล่อยและการติดตั้ง)
- มีแบ็กล็อกเรียงลำดับหนึ่งรายการต่อทีม ใส่ฟีเจอร์ ข้อบกพร่อง และการปรับปรุงบริการในรายการจัดลำดับเดียวกัน เพื่อให้แข่งขันกันอย่างเปิดเผย คิวข้างที่ซ่อนอยู่คือที่ที่งานปฏิบัติการอดอยากอย่างเงียบ ๆ
- เขียนเอกสารให้พอดี เก็บเอกสารที่ผู้คนใช้ เช่น รันบุ๊ก คำอธิบายบริการ และบันทึกสถาปัตยกรรม และให้แต่ละอย่างมีเจ้าของและวันที่ทบทวน ลบส่วนที่เหลือ วิธีนี้ตอบข้อกังวลของ Rakitin โดยไม่กลับไปสู่เอกสารหนัก
- จัดเรโทรสเปกทีฟสม่ำเสมอและลงมือทำตาม เลือกการเปลี่ยนแปลงหนึ่งอย่างจากแต่ละครั้ง พร้อมเจ้าของและวันที่ เรโทรสเปกทีฟที่ก่อให้เกิดแค่การสนทนากลายเป็นพิธีกรรม
- ลงทุนในการฝึกอบรมและผู้สนับสนุน หลักฐานจากการสำรวจในบทความ Wikipedia ชี้ว่าการฝึกอบรมและการสนับสนุนจากผู้สนับสนุนเป็นจุดอ่อนทั่วไป วางแผนทั้งสองอย่างก่อนขอให้ทีมเปลี่ยนวิธีทำงาน
- ปรับให้เหมาะและบอกเหตุผล ปรับวิธีการให้เข้ากับบริบทของคุณ และเขียนไว้ว่าคุณเปลี่ยนอะไรและเพราะเหตุใด การเปลี่ยนแนวปฏิบัติเพราะไม่สะดวกโดยไม่มีเหตุผลคือวิธีที่ทีมเลื่อนห่างจากประโยชน์
- วัดผลลัพธ์ ไม่ใช่คะแนนความเอไจล์ ติดตามสิ่งต่าง ๆ เช่น เวลานำของการเปลี่ยนแปลง ความถี่ที่การปล่อยก่อให้เกิดเหตุการณ์ขัดข้อง และความเร็วในการกู้คืนบริการ (ดู หัวข้อ 5.6 — ตัวชี้วัดและการวัดผล) ใช้การประเมินตนเองเป็นเพียงตัวกระตุ้นการสนทนา
- นำข้อมูลบริการกลับสู่การพัฒนา ป้อนเหตุการณ์ขัดข้องที่เกิดซ้ำและระเบียนปัญหาเข้าแบ็กล็อก เพื่อให้การพัฒนาเรียนรู้จากการปฏิบัติการ (ดู หัวข้อ 3.3 — การบริหารปัญหา)
คำถามสำหรับพูดคุยกับทีมของคุณ
เราใช้แนวปฏิบัติแบบเอไจล์ใดจริง ๆ และใดที่เรารู้จักแค่ชื่อ
ลงรายการแนวปฏิบัติที่คุณคิดว่าทำตาม เช่น การประชุมยืนประจำวัน เรโทรสเปกทีฟ แบ็กล็อก การทดสอบอัตโนมัติ สำหรับแต่ละอย่าง ถามว่าครั้งล่าสุดที่มันเปลี่ยนการตัดสินใจคือเมื่อใด แนวปฏิบัติที่ไม่มีใครเชื่อมกับการตัดสินใจได้คือพิธีกรรม ผู้อำนวยความสะดวกควรขอหลักฐานโดยไม่บ่งการโทษ ต่อด้วยการเลือกพิธีกรรมหนึ่งอย่างเพื่อปรับปรุงหรือเลิก
งานใดของเราที่แนวทางแบบพยากรณ์มากกว่าจะฉลาดกว่า และเพราะเหตุใด
บทความ Wikipedia รายงานว่าแต่ละแนวทางมี "home ground" ขอให้ผู้คนแยกงานล่าสุดเป็นงานคงที่และงานที่เปลี่ยนเร็ว งานคงที่ทั่วไปรวมถึงการเปลี่ยนฮาร์ดแวร์ การย้ายศูนย์ข้อมูล และการต่อสัญญาใหญ่ ถามว่าแผนที่รอบคอบกว่าจะได้อะไรในแต่ละกรณี เป้าหมายคือหลีกเลี่ยงการใช้รูปแบบเดียวกับทุกอย่าง
เรารู้เร็วเพียงใดว่าสิ่งที่เราสร้างใช้ไม่ได้ และอะไรจะทำให้เร็วขึ้น
ติดตามเส้นทางตั้งแต่การเขียนการเปลี่ยนแปลงไปจนถึงการรู้ว่ามันทำงานอย่างไรในการใช้งาน นับขั้นตอนและการรอ ได้แก่ ทบทวน สร้าง ทดสอบ ปล่อย เฝ้าติดตาม ถามว่าทีมไว้ใจขั้นตอนใดน้อยที่สุด คำตอบมักเป็นการทดสอบด้วยมือหรือขั้นตอนการปล่อยที่ขึ้นกับคนคนเดียว เลือกขั้นตอนหนึ่งเพื่อย่นให้สั้นลง และตกลงว่าจะรู้ได้อย่างไรว่าสั้นลงแล้ว
ผู้ตรวจสอบหรือหน่วยงานกำกับดูแลต้องเห็นอะไรจากเรา และวิธีทำงานของเราสร้างสิ่งนั้นอยู่แล้วหรือไม่
ขอให้ผู้ที่มีประสบการณ์ด้านการตรวจสอบหรือความมั่นคงปลอดภัยเข้าร่วม รวบรวมหลักฐานที่เครื่องมือของคุณสร้างอยู่แล้ว เช่น ประวัติการเปลี่ยนแปลง ผลการทดสอบ การอนุมัติ แล้วลงรายการสิ่งที่ขาด ทีมมักประหลาดใจที่พบว่าการเปลี่ยนแปลงเล็กบ่อยพร้อมการตรวจสอบอัตโนมัติสร้างหลักฐานที่ดีกว่าการเปลี่ยนแปลงใหญ่นาน ๆ ครั้ง บันทึกช่องว่างไว้สำหรับการอภิปรายด้านธรรมาภิบาลใน หัวข้อ 5.7 — ธรรมาภิบาล ความเสี่ยง และการปฏิบัติตามข้อกำหนด
เอกสารของเราช่วยผู้คนตรงไหน และตรงไหนที่มีอยู่เพียงเพราะมีคนสั่งให้เขียน
ถามว่าเดือนที่ผ่านมาผู้คนใช้เอกสารใดบ้าง รันบุ๊กที่ถูกใช้และปรับปรุงให้ทันสมัยนับว่าใช่ เอกสารการออกแบบที่ไม่มีใครอ่านตั้งแต่วันที่อนุมัติไม่นับ ให้ทีมตัดสินว่าจะเก็บอะไร รวมอะไร และลบอะไร และมอบหมายเจ้าของ นี่เป็นวิธีที่ปลอดภัยในการประยุกต์แนวคิด "just barely good enough"
ครั้งล่าสุดเราเปลี่ยนวิธีทำงานเพราะสิ่งที่เรียนรู้คืออะไร และการเปลี่ยนครั้งต่อไปคืออะไร
ขอการเปลี่ยนแปลงที่เป็นรูปธรรมล่าสุดจากเรโทรสเปกทีฟ และถามว่าได้ผลหรือไม่ หากไม่มีใครระบุได้ แปลว่าเรโทรสเปกทีฟไม่ทำหน้าที่ของมัน ดูว่าเพราะเหตุใด การดำเนินการอาจใหญ่เกินไป ไม่มีเจ้าของ หรือแข่งกับงานส่งมอบ ปิดท้ายด้วยการเลือกการเปลี่ยนแปลงเล็กหนึ่งอย่างที่จะทำในสองสัปดาห์ข้างหน้า
ในทางปฏิบัติ: ตัวอย่าง ITIL แบบเอไจล์
ร้านค้าปลีกออนไลน์ขนาดกลางแห่งหนึ่งมีทีมพัฒนา 10 คนที่สร้างระบบจัดการคำสั่งซื้อ และทีมปฏิบัติการแยกอีก 6 คนที่ดำเนินระบบ ทีมพัฒนาเลือกใช้สปรินต์และการปล่อยทุกสองสัปดาห์ ทีมปฏิบัติการได้รับแต่ละการปล่อยพร้อมบันทึกสั้น ๆ และคำขอให้ติดตั้งภายในช่วงเวลาคืนวันพฤหัสบดี บุคลากรฝ่ายปฏิบัติการบ่นว่าตนรู้ว่าอะไรเปลี่ยนก็ต่อเมื่อมีสิ่งเสีย และนักพัฒนาบ่นว่าช่วงเวลาวันพฤหัสบดีช้าเกินกว่าจะแก้สิ่งที่พบในการทดสอบ
ในเรโทรสเปกทีฟร่วม สองทีมทำแผนผังการปล่อยล่าสุดหนึ่งครั้งทีละขั้น พบว่าการทดสอบอัตโนมัติเพียงอย่างเดียวครอบคลุมราวครึ่งหนึ่งของการไหลของคำสั่งซื้อ ไม่มีใครฝั่งปฏิบัติการเคยเห็นการปล่อยก่อนบันทึกของวันพฤหัสบดี และขั้นตอนการย้อนกลับไม่เคยถูกลอง พวกเขาตกลงเปลี่ยนสามอย่าง ทีมพัฒนาจะเพิ่มการตรวจการเฝ้าติดตามและการทดสอบย้อนกลับในนิยามของเสร็จ วิศวกรฝ่ายปฏิบัติการคนหนึ่งจะเข้าร่วมการทบทวนสปรินต์ทุกครั้ง การปล่อยที่ผ่านชุดทดสอบอัตโนมัติครบถ้วนจะถูกติดตั้งทันทีที่พร้อม ไม่ใช่เฉพาะวันพฤหัสบดี
ในสองเดือนถัดมา สองในสี่การปล่อยถัดไปถูกติดตั้งกลางสัปดาห์ วิศวกรฝ่ายปฏิบัติการพบข้อความล็อกที่หายไปในการทบทวนสปรินต์หนึ่ง ซึ่งช่วยประหยัดเวลาค้นหาหนึ่งชั่วโมงในเหตุการณ์ขัดข้องภายหลัง ไม่ใช่ทุกอย่างดีขึ้น ชุดทดสอบอัตโนมัติยังข้ามเส้นทางการคืนเงิน และข้อผิดพลาดการคืนเงินหนึ่งรายการไปถึงลูกค้า ทีมเพิ่มการทดสอบการคืนเงินในสปรินต์ถัดไป และตกลงทบทวนช่องว่างของความครอบคลุมทุกเดือน วิศวกรฝ่ายปฏิบัติการยังบอกว่าการเข้าร่วมการทบทวนสปรินต์ใช้เวลาที่ตารางเวรไม่เผื่อไว้ ผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการจึงย้ายหน้าที่อื่นบางอย่างของวิศวกรคนนั้น
สี่มุมมอง
ทีมผลิตภัณฑ์และทีมส่งมอบ
ทีมส่งมอบเป็นเจ้าของแนวปฏิบัติที่ทำให้การเปลี่ยนแปลงปลอดภัย ได้แก่ การทดสอบ การรวมระบบอย่างต่อเนื่อง ชุดงานเล็ก และนิยามของเสร็จที่ชัดเจน ปฏิบัติต่อฝ่ายปฏิบัติการเหมือนลูกค้าของงานคุณ ถามว่าพวกเขาต้องการอะไรเพื่อดำเนินการปล่อย และใส่ลงในแบ็กล็อกเหมือนฟีเจอร์
ทีมบริการและทีมปฏิบัติการ
บุคลากรฝ่ายปฏิบัติการใช้แนวปฏิบัติแบบเอไจล์กับงานของตนเองได้ เช่น แบ็กล็อกการปรับปรุงที่มองเห็นได้ รอบข้อเสนอแนะสั้นเกี่ยวกับเหตุการณ์ขัดข้อง และเรโทรสเปกทีฟสม่ำเสมอ ขอเข้าร่วมเซสชันวางแผนและทบทวนแต่เนิ่น ๆ นำความรู้ว่าบริการล้มเหลวอย่างไรมาด้วย ซึ่งเป็นข้อมูลนำเข้าที่มีประโยชน์ที่สุดที่ทีมส่งมอบจะได้รับ
ภาวะผู้นำและธรรมาภิบาล
ผู้นำตัดสินว่าทีมจะได้เวลาและการฝึกอบรมเพื่อทำงานแบบนี้หรือไม่ หลักฐานจากการสำรวจในบทความ Wikipedia ชี้ว่าการฝึกอบรมและการสนับสนุนเป็นจุดอ่อนทั่วไป ถามว่าคุณต้องการการควบคุมใดและทีมตอบสนองได้อย่างไรโดยใช้เครื่องมือของตนเอง แทนการเพิ่มกระบวนการคู่ขนาน
ลูกค้าและผู้ใช้
ลูกค้าเห็นประโยชน์ของวิธีการแบบเอไจล์เป็นการปรับปรุงที่มองเห็นได้ในจังหวะสม่ำเสมอ ไม่ใช่พิธีการ คาดว่าจะได้ทบทวนการเปลี่ยนแปลงที่ใช้งานได้สม่ำเสมอ และถูกถามว่าอะไรสำคัญที่สุด ในทางกลับกัน ทีมต้องการคำตอบที่ทันเวลาและความเต็มใจยอมรับการปล่อยเล็กที่ไม่สมบูรณ์แบบซึ่งดีขึ้นตามเวลา
รูปแบบความล้มเหลวที่พบบ่อย
- รับพิธีกรรมโดยไม่มีแนวปฏิบัติด้านวิศวกรรม การประชุมประจำวันและกระดานปรากฏขึ้น แต่ไม่มีการทดสอบอัตโนมัติ การปล่อยจึงยังเสี่ยง แต่ควรลงทุนในการทดสอบ การรวมระบบ และระบบอัตโนมัติของการปล่อยควบคู่ไปกับพิธีการ
- เรียกกระบวนการเปลี่ยนแปลงว่า "เอไจล์" โดยไม่เปลี่ยนสิทธิ์การตัดสินใจ ทีมยังรอการอนุมัติจากที่ไกล แต่ควรย้ายการตัดสินใจไปยังผู้ที่มีความรู้ และกำหนดขอบเขตที่ชัดเจน
- ใช้เอไจล์เป็นข้ออ้างที่ไม่ต้องมีเอกสาร การส่งมอบงานและเหตุการณ์ขัดข้องได้รับผลกระทบ แต่ควรเก็บเอกสารสั้นที่ผู้คนใช้ และให้แต่ละฉบับมีเจ้าของ
- ข้ามการฝึกอบรม ผลการสำรวจของ VersionOne ในบทความ Wikipedia ระบุว่าการฝึกอบรมไม่เพียงพอเป็นสาเหตุที่ถูกอ้างบ่อยที่สุดของการนำไปใช้ที่ล้มเหลว แต่ควรฝึกอบรมทีมและผู้นำก่อนและระหว่างการเปลี่ยนแปลง
- ให้สมาชิกทีมพัฒนาทำหน้าที่เจ้าของผลิตภัณฑ์ บทความระบุว่านี่เป็นหลุมพราง แต่ควรเลือกผู้ที่เป็นตัวแทนของธุรกิจและมีเวลาตัดสินใจ
- ขยายด้วยการลอกกรอบแนวทาง กรอบแนวทางขนาดใหญ่ที่ติดตั้งโดยไม่เข้าใจเพิ่มกระบวนการและทำให้ทีมช้า แต่ควรเริ่มจากปัญหาที่คุณมีและรับเฉพาะสิ่งที่ช่วย (ดู หัวข้อ 1.8 — การขยายเอไจล์)
- ไล่ตามคะแนนความเอไจล์ ทีมปรับให้ได้ตัวชี้วัด แต่ควรติดตามผลลัพธ์ เช่น เวลานำ ความล้มเหลวของการปล่อย และเวลาในการกู้คืนบริการ
- แยกการพัฒนากับการปฏิบัติการออกจากกัน ทีมส่งมอบปล่อยแล้วทีมปฏิบัติการรับช่วง แต่ควรนำทั้งสองมาอยู่ในการวางแผน การทบทวน และการเรียนรู้จากเหตุการณ์ขัดข้องร่วมกัน (ดู หัวข้อ 5.2 — DevOps)
แบบจำลองความเป็นผู้ใหญ่
| มิติ | เริ่มต้น | พัฒนา | สร้างมาตรฐาน | บริหารจัดการ | ประสานกลมกลืน |
|---|---|---|---|---|---|
| การส่งมอบซอฟต์แวร์อย่างต่อเนื่อง | งานถูกส่งมอบเป็นการปล่อยใหญ่ | บางทีมส่งมอบเป็นรอบสั้น | ทีมมีจังหวะการส่งมอบและนิยามของเสร็จร่วมกัน | วัดและทบทวนเวลานำและผลของการปล่อย | จังหวะการปล่อยถูกประสานข้ามทีมและผู้ส่งมอบ |
| แนวปฏิบัติด้านวิศวกรรม | การทดสอบและการสร้างส่วนใหญ่ทำด้วยมือ | บางทีมมีการทดสอบและการสร้างอัตโนมัติ | สายพานร่วม (pipeline) รันการทดสอบทุกการเปลี่ยนแปลง | ติดตามความครอบคลุมของการทดสอบและอัตราความล้มเหลว และแก้ช่องว่าง | สายพานและแนวปฏิบัติถูกปรับปรุงข้ามทีมจากหลักฐานร่วมกัน |
| แบ็กล็อกและการจัดลำดับความสำคัญ | คำขอมาทางอีเมลและแบบเฉพาะกิจ | ทีมเก็บแบ็กล็อกของตนเอง | แต่ละทีมมีแบ็กล็อกเรียงลำดับหนึ่งรายการที่รวมงานบริการ | ทบทวนการไหลและอายุของแบ็กล็อกกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย | ลำดับความสำคัญสอดคล้องกันข้ามทีม ลูกค้า และผู้ส่งมอบ |
| การเรียนรู้และการปรับตัว | ทบทวนเฉพาะหลังความล้มเหลวร้ายแรง | บางทีมจัดเรโทรสเปกทีฟ | ทุกทีมจัดเรโทรสเปกทีฟสม่ำเสมอและบันทึกการดำเนินการ | ติดตามการดำเนินการจนเสร็จและตรวจผล | บทเรียนเคลื่อนระหว่างทีมและเข้าสู่นโยบายโดยไม่ต้องมีการสั่งการจากส่วนกลาง |
รายการตรวจสอบ
- ทีมบอกได้ว่าใช้วิธีการหรือแนวปฏิบัติแบบเอไจล์ใด และเหตุใดจึงเลือก
- งานถูกแยกเป็นประเภทแบบพยากรณ์และแบบปรับตัว พร้อมแนวทางที่ระบุสำหรับแต่ละประเภท
- การทดสอบอัตโนมัติรันทุกการเปลี่ยนแปลง และการสร้างที่ล้มเหลวหยุดสายการผลิต
- นิยามของเสร็จของเรารวมการเฝ้าติดตาม บันทึกการสนับสนุน และการย้อนกลับที่ทดสอบแล้ว
- แต่ละทีมมีแบ็กล็อกเรียงลำดับหนึ่งรายการที่รวมการปรับปรุงบริการและข้อบกพร่อง
- รันบุ๊กและคำอธิบายบริการมีเจ้าของและวันที่ทบทวน
- เรโทรสเปกทีฟจัดในจังหวะสม่ำเสมอ และแต่ละครั้งจบด้วยการดำเนินการหนึ่งอย่างที่มีเจ้าของ
- ทีมและผู้นำได้รับการฝึกอบรมในวิธีทำงานที่เราขอจากพวกเขา
- เรารู้ว่าผู้ตรวจสอบต้องการหลักฐานอะไร และเครื่องมือของเรามีให้อย่างไร
- ตัวชี้วัดผลลัพธ์ เช่น เวลานำและเวลาในการกู้คืนบริการ ได้รับการทบทวนสม่ำเสมอ
พรอมต์ปัญญาประดิษฐ์
วัตถุประสงค์: จับคู่แนวปฏิบัติปัจจุบันของคุณกับแนวปฏิบัติแบบเอไจล์ทั่วไปและหาช่องว่าง
You are helping a team understand which agile software development practices it actually uses.
Practices to consider: user stories and backlogs, daily stand-ups, retrospectives, test-driven development, continuous integration, pair programming, refactoring, definition of done, regular reviews with customers.
Our team: [team size and what you build and run].
What we do today, in our own words: [paste a short description of a typical week, including meetings, tools, and how a change reaches production].
For each practice, say whether the description shows it in use, partly in use, or not mentioned, and quote the words you based that on. Do not assume a practice exists if it is not described. Then list three questions I should ask my team to fill gaps. Ask me clarifying questions first if the description is too thin, and list what you are unsure of.
วัตถุประสงค์: ร่างนิยามของเสร็จที่รวมการปฏิบัติการ
Help us write a definition of done for [type of work, e.g. "backend changes to our order service"] that covers both building and running the service.
Our current definition of done is: [paste it, or write "none"].
Things operations staff tell us they need before they accept a release: [paste a list, or write "unknown"].
Rules we must follow: [list any known audit, security, or safety rules, or write "none known"].
Produce a checklist of 8 to 12 items, grouped as build quality, release readiness, and operational readiness. Mark each item that you added by assumption. Do not claim that any standard requires an item unless I have pasted its text. Ask me clarifying questions first, and list what you are unsure of.
วัตถุประสงค์: เตรียมหลักฐานสำหรับผู้ตรวจสอบจากเครื่องมือแบบเอไจล์ของคุณ
An auditor has asked: [paste the question, e.g. "show me how changes are reviewed and approved"].
Our tools and records: [list your version control, build, test, ticket, and release tools, and what each records].
Our practice: [describe how a change goes from idea to production].
List what evidence each tool already produces that relates to the question, what gaps remain, and three lightweight ways to close each gap. Do not state that any law or standard requires something unless I have pasted its text. Separate facts from assumptions, and list what you are unsure of.
วัตถุประสงค์: วางแผนเรโทรสเปกทีฟเกี่ยวกับวิธีที่ทีมของคุณรับแนวปฏิบัติแบบเอไจล์
Plan a 60-minute retrospective for a team of [number] people who are [adopting / improving] agile practices. The main problem right now is [problem].
Include: a timed agenda, a way to gather facts first, a short discussion of two or three of these questions: [paste questions from the "Questions to discuss" section], and a closing step that records exactly one action with an owner and a date.
Keep the plan free of any specific tool. If anything is missing, ask me clarifying questions first, and list what you are unsure of.
ทักษะปัญญาประดิษฐ์
- scrum: ใช้เพื่อจัดตั้งหรือทบทวนบทบาท เหตุการณ์ และชิ้นงานของทีม Scrum
- kanban: ใช้เพื่อออกแบบกระดานภาพที่จำกัดงานที่กำลังทำสำหรับทีมบริการหรือทีมปฏิบัติการ
- extreme-programming: ใช้เพื่อทบทวนหรือรับแนวปฏิบัติด้านวิศวกรรม เช่น การพัฒนาโดยใช้การทดสอบนำและการรวมระบบอย่างต่อเนื่อง
- user-story: ใช้เพื่อเขียนเรื่องราวผู้ใช้พร้อมเกณฑ์การยอมรับที่รวมความต้องการด้านปฏิบัติการ
- agile-reflection: ใช้เพื่อจัดเรโทรสเปกทีฟที่จบด้วยการเปลี่ยนแปลงหนึ่งอย่างที่มีเจ้าของ
แหล่งอ้างอิงหลัก
- Manifesto for Agile Software Development และ Principles behind the Agile Manifesto (agilemanifesto.org): คำแถลงหลักของคุณค่าและหลักการ
- Agile software development (Wikipedia): ภาพรวมกว้างของประวัติ วิธีการ แนวปฏิบัติ การนำไปใช้ และข้อวิจารณ์ พร้อมแหล่งอ้างอิงจำนวนมาก
- Agile Glossary (Agile Alliance): นิยามของแนวปฏิบัติและศัพท์แบบเอไจล์ ดูแลโดยชุมชนที่เติบโตจากแถลงการณ์
เอกสารอ้างอิง
- Agile software development — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Agile_software_development
- Manifesto for Agile Software Development — Beck et al., agilemanifesto.org — https://agilemanifesto.org/
- Principles behind the Agile Manifesto — Beck et al., agilemanifesto.org — https://agilemanifesto.org/principles.html
- Waterfall model — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Waterfall_model
- Scrum (software development) — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Scrum_(software_development)
- Extreme programming — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Extreme_programming
- Kanban (development) — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Kanban_(development)
- Test-driven development — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Test-driven_development
- Continuous integration — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Continuous_integration
- Feature-driven development — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Feature-driven_development
- Dynamic systems development method — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Dynamic_systems_development_method
- Agile Glossary — Agile Alliance — https://www.agilealliance.org/agile101/agile-glossary/